شر کنوک: ولید گربنی
ماھے بیت کہ آنل شہ من باز گلگدار و گوں من زھر إنت۔ گوں من خبر ھم نہ کنت۔ من آئیءِ زھریءِ سبباں ھم نہ زاناں۔۔۔ دو روچ ساریا من شہ آنلءِ لوگءِ دپا گوستاں۔ آنلءَ وھدے منا دیست، گڈا وتی سرئی چؤش کہ میشا جھل کت و دیم پہ کــَنوَرجاھا شـُت۔
پدا من کریموکءِ ھوٹلا شتاں۔ چاھے وارت و فلمے چار إتاں. کریموکءَ دہ کلدار من دات و چہ اودا واتر بیتاں۔ راھا یک سگریٹے بن دات و بوئے تالان کت۔ یک برے پدا شہ آنلءِ گسءِ دپا گوَستاں۔ چم ھمانگو شانک دات أنت۔ گِنداں آنل گسا نشتگ و گدے کونڈا ئی کتگ؛ دوچگا إنت۔ من رواں روانا وتی گسا سر بیتاں۔ سبارگ وارت و پدا وپتاں۔
دو کلاکاں رند پاد آتکاں۔ یک گلاسے آپ ورگا رند ساد و تپر زرت أنت، چاگل بڈا کت و دیم پہ جنگلا جُنزاں بیتاں۔ مرغانءِ چری چری، شاتلانءِ نالگ و کپوتانءِ کوکو گوشاں کپگا إتنت۔ منا آنلءِ ترانگ إش دات۔ آئیا ماھے أت کہ گوں من زھر أت! آنلءِ زھیراں منی واک برت۔ من دار چت نه کت۔ شہ وتی چاگلا یک گلاسے آپ وارت و پدا گوں وتی تپر و سادا دیم پہ میتگا چھر کت۔
مغربءِ وھد بیت۔ تھاریا مانشانت۔ وتی ساد، تپر و چاگل من إیر کت أنت۔ شام وارت و نشتاں؛ گوں ھمے آنلءِ یادا گیراں۔ ھمے وڑا من واب کپتاں، بلے گشیگا سرجمیں شپا آنل گوں من ھم دیوان أت۔ وابا آنل گوں من وشاں بوت۔ منا گشت ئی کہ تو منی دشتارئے۔ من آئیا گشت کہ وتی مات و پتا ھم بہ گشیت۔
آنلءَ گشت "دگہ مردے باریا من وتا تیر جناں کشاں۔ چؤش لیلاءَ من پہ تئے حنیف گنوکاں"۔ من ھمے وابءِ درگتا جاہ سرّ إتاں۔ ھمے جاہ سرّگا منی وشیں واب پرؤشت۔
صحب أت۔ چم ششت أنت۔ پہ رگبندا چاھے وارت۔ دپبوج سرا دات. پدا دیم پہ آنلءِ لوگا رھیج گپتاں۔ آنلءَ منا دیست دیم ترّینت و درّائینت ئی "حنیف! تو بہ مراتئے۔ ترکـّاتئے۔ ترا چے سؤک پر إنت کہ گسا سروگ پاسوگئے!؟
آنلءِ إے گپانءِ إشکنگا من دلا زار جنانا شہ اودا واتر بیتاں۔ راھا خیال آتک 'بیچارگیں حنیف، زاناں آسمان کدی تئی سرا لنبتگ؟ بس کن گریوگا؛ بیچارگیں دل!'
Original source: www.sangatacademy.net
Source: www.zrombesh.org
ماھے بیت کہ آنل شہ من باز گلگدار و گوں من زھر إنت۔ گوں من خبر ھم نہ کنت۔ من آئیءِ زھریءِ سبباں ھم نہ زاناں۔۔۔ دو روچ ساریا من شہ آنلءِ لوگءِ دپا گوستاں۔ آنلءَ وھدے منا دیست، گڈا وتی سرئی چؤش کہ میشا جھل کت و دیم پہ کــَنوَرجاھا شـُت۔
پدا من کریموکءِ ھوٹلا شتاں۔ چاھے وارت و فلمے چار إتاں. کریموکءَ دہ کلدار من دات و چہ اودا واتر بیتاں۔ راھا یک سگریٹے بن دات و بوئے تالان کت۔ یک برے پدا شہ آنلءِ گسءِ دپا گوَستاں۔ چم ھمانگو شانک دات أنت۔ گِنداں آنل گسا نشتگ و گدے کونڈا ئی کتگ؛ دوچگا إنت۔ من رواں روانا وتی گسا سر بیتاں۔ سبارگ وارت و پدا وپتاں۔
دو کلاکاں رند پاد آتکاں۔ یک گلاسے آپ ورگا رند ساد و تپر زرت أنت، چاگل بڈا کت و دیم پہ جنگلا جُنزاں بیتاں۔ مرغانءِ چری چری، شاتلانءِ نالگ و کپوتانءِ کوکو گوشاں کپگا إتنت۔ منا آنلءِ ترانگ إش دات۔ آئیا ماھے أت کہ گوں من زھر أت! آنلءِ زھیراں منی واک برت۔ من دار چت نه کت۔ شہ وتی چاگلا یک گلاسے آپ وارت و پدا گوں وتی تپر و سادا دیم پہ میتگا چھر کت۔
مغربءِ وھد بیت۔ تھاریا مانشانت۔ وتی ساد، تپر و چاگل من إیر کت أنت۔ شام وارت و نشتاں؛ گوں ھمے آنلءِ یادا گیراں۔ ھمے وڑا من واب کپتاں، بلے گشیگا سرجمیں شپا آنل گوں من ھم دیوان أت۔ وابا آنل گوں من وشاں بوت۔ منا گشت ئی کہ تو منی دشتارئے۔ من آئیا گشت کہ وتی مات و پتا ھم بہ گشیت۔
آنلءَ گشت "دگہ مردے باریا من وتا تیر جناں کشاں۔ چؤش لیلاءَ من پہ تئے حنیف گنوکاں"۔ من ھمے وابءِ درگتا جاہ سرّ إتاں۔ ھمے جاہ سرّگا منی وشیں واب پرؤشت۔
صحب أت۔ چم ششت أنت۔ پہ رگبندا چاھے وارت۔ دپبوج سرا دات. پدا دیم پہ آنلءِ لوگا رھیج گپتاں۔ آنلءَ منا دیست دیم ترّینت و درّائینت ئی "حنیف! تو بہ مراتئے۔ ترکـّاتئے۔ ترا چے سؤک پر إنت کہ گسا سروگ پاسوگئے!؟
آنلءِ إے گپانءِ إشکنگا من دلا زار جنانا شہ اودا واتر بیتاں۔ راھا خیال آتک 'بیچارگیں حنیف، زاناں آسمان کدی تئی سرا لنبتگ؟ بس کن گریوگا؛ بیچارگیں دل!'
Original source: www.sangatacademy.net
Source: www.zrombesh.org
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
وتی کلوا چێرا نبیس إت