بالاچءِ ھکـّل و توار ۔شھید بالاچ مریءِ یادا
واجہ کورانءِ دامنیءِ شعر گوں ولید گربنیءِ بدلیاں نبیستگ۔
او بابای قوم خیربخش سلام
مرچی ھم تئی گوانک و توار
چؤ پیسری دئور و زمان'۔
نوں یاد بی اَنت ھر وھد منا
تو گوں وتی قول و کرار
آزادیءِ لوٹ و توار
پیدا کتگ باز سرمچار
سال نوزدہ و ھم شصت و پنج
ناڈاہ شہ ڈیہءِ درد و رنج
بالاچ یلیں پیداگ بوت
ماں ملکےءَ پُر إنت شہ گنج
چاگردےءَ کہ بیت رُداں
گوں سنگت و گوں برادراں
دیست أنت ئی قومءِ مستراں
ھنچؤش پتا، باز دیگراں
دیست ئی ملک أت گوں أنجنبی
جنجال أت زند زورانسری
مفتا بدانءِ بندگی
بے واکی و بے چارگی
وس شہ بلوچءِ دستا در أت
زنجیر أت بھتا؛ سانکل أت
بالاچءَ جیڑ إت ھوش سری
اوپار نہ بیت زوراوری
ملکا بہ داریت أجنبی
ھچ عزتے پہ ما نبی
جھدے بنا ھنچیں کنیں
رکـّیت وطن یکپارگی۔
بالاچ یلیں شیوارے أت
گلزمینءِ آ غموارے أت
شیدا مرید پہ ھانیءَ
بالاچ ڈگارءِ ڈیوائے أت
پہ علم و زانتءِ خاطرا
شت شہ بلوچستان درا
روسءَ أول، إنگلنڈ پدی
ملکا وتی شہ یک گورا
در برت ئی علم ألکاپیا
أول بہ گر تا گڈ سرا
وش إتنت ستر عیش یورپءِ
إیمن نہ إشت ملکءِ غماں
دیم پہ وطن واتر ئی کرت
پہ آزادیا ملکءِ وتی
باز سنگت و ھمراہ ئی زرت
کوہ بنداں دیارءِ جاہ ئی کت
أنگت ماں ھر کوہ و ھسار
بالاچءِ ھکـّل و توار
"بیلی منی! او سرمچار!"
گوشاں کپ إنت، بار بار
بلی بلوچ سرسار بی اَنت
مئیل أنت کہ حق إش گار بی اَنت
مئے حق نہ إنت سئے جاہ بیگ
تـُکش إت کہ ھر سئے یک بی اَنت
بالاچ ألـّما بوتگ شھید
بلہ لکـّاں دگہ بوت أنت ودی
تانکہ بلوچے ساریں بیت
بالاچءِ راہ گلزاریں بیت
کوہ دیم و ماں گٹ گراں
خون شھیدءِ گارء نہ بیت
بالاچءِ جنگ گوں دشمناں
مانیت ماں راجی دفتراں
مرچی کہ من گوں وت جوشاں
رندے پدا چؤش ھم گشاں
میریں بلوچ بالاچ مری
شھمیرئے ملکءِ ھر گوری
سنگت ترا لک بار سلوٹ
لک عزت و لک ھم سکوت
روچے مئے قوم آزاد بیت
مئے گلزمین آباد بیت
پہ بالاچءِ تچکیں راہ و لوٹ
کشک روشن و پر براہ بیت۔
بالاچ مری تو زندگئے
تو وا نمیراں بیتگئے
تانکہ بلوچے زندگ إنت
تو زندگ و پایندگئے
کوران بہ جن گوانک و توار
تانکہ بہ بنت مردم په سار
دنیاءِ راھبندا بہ چار
لھتے بہ بر، لھتے بیار!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
وتی کلوا چێرا نبیس إت